" یک رهبر ارکستر موفق در وحله اول باید مفسر بزرگی باشد، مهم ترین نکته درک کامل اثری است که تصمیم به اجرای آن دارید. دستیابی به کمال در هر زمینه ای، نتیجه تلاش مداوم و بی وقفه است، یک رهبر ارکستر علاوه بر تمرین های بسیار همواره باید نکته جدید قابل ارائه ای داشته باشد. توانایی برقراری ارتباط با نوازندگان و انتقال حس به آنان از بزرگترین ویژگی های یک رهبر ارکستر است. اینکه چگونه می توان تک تک نوازندگان را متقاعد کرد تا در جهت رسیدن به هدف مورد نظر رهبر، تمام توانایی خویش را به کار گیرند.

هرچند عمده زمینه فعالیت من موسیقی کلاسیک بوده، اما هیچگاه با عقاید و تفکرات نو مخالفتی نداشته ام. متاسفانه امروزه از میان آثار متعدد آهنگسازان مدرن، تنها آن دسته که از جانب عموم شنوندگان پذیرفته است، در کنسرت ها اجرا می شوند. من به شخصه در بسیاری از موارد، رهبری ارکستر در هنگام انجام تمرینات را لذت بخش تر از اجرای عمومی می دانم. به عقیده من اگر نت را کنار بگذاریم، آنچه از یک اجرا باقی می ماند مهمترین چیز در موسیقی به شمار می رود. " سخنان فوق اظهارات پابلو کازالز در مورد خصوصیات یک رهبر ارکستر است.

پابلو کازالز در سال 1950 هم در مقام رهبر ارکستر و هم نوازنده ویولن سل در فستیوال Prades ظاهر شد، در آن سال برگزاری این فستیوال به بزرگداشت دویستمین سالمرگ باخ تخصیص داده شده بود. کازالز تا سال 1966 به فعالیت خود درPrades ادامه داد. در سال 1956 او شهر San Juan، زادگاه مادرش در پورتو ریکو را که در آن زمان هنوز تحت سلطه اسپانیا بود، به عنوان محل اقامت دائمی اش برگزید. در سال 1957 یک فستیوال موسیقی سالیانه با نام "فستیوال کازالز" به تجلیل از این نوازنده برجسته در آن شهر پایه گذاری شد.

در ماه اوت همان سال، کازالز در سن هشتاد سالگی با یکی از شاگردان جوانش به نام مارتا مارتینز Marta Martinez ازدواج کرد. در دهه شصت او به عنوان استاد موسیقی با شور و شوق فراوان به کارش ادامه داد و کلاس های استادی در کشورها و شهرهای متفاوتی چون ایتالیا، سوئیس، برکلی و کالیفرنیا برگزار نمود.

کازالز آهنگساز نیز بود، شاید تاثیرگذارترین اثرش در این زمینه La sardana مجموعه قطعاتی برای ویلن سل باشد که در سال 1926 ساخته شده است. اثر دیگر او با نام El pesebre برای اولین بار در دسامبر 1960 در مکزیک اجرا شد. آخرین اثر او Himne a les Nacions Unides (سرود ملل متحد) بود که رهبری اولین اجرای آن را کازالز در اکتبر سال 1971- دقیقا دو ماه پیش از نود و پنجمین سالگرد تولدش - در کنسرتی اختصاصی که در سازمان ملل متحد برگزار شد، عهده دار بود.

او در سخنرانی خود که پیش از دریافت مدال صلح در سازمان ملل متحد انجام داد، اظهار داشته :" این بزرگترین افتخاری است که در زندگی نصیب من شده، زیرا برقرای صلح در جهان از آرزوهای دیرینه من بوده است. از زمان کودکی ام در کاتالونیا مادرم که یک زن به تمام معنی استثنایی بود، در مورد صلح و امنیتی که به تبع آن در زندگی پدیدار می شود، بارها و بارها با من صحبت کرده بود. همشهریان من در کاتالونیا همگی از حامیان صلح و مخالفین سرسخت جنگ و خونریزی هستند. اکنون بسیار خوشحالم که در جمع دوستداران صلح جهانی قرار دارم و با وجودیکه مدت هاست اجرای عمومی نداشته ام، احساس می کنم این بار وقت آن فرا رسیده است، تصمیم دارم یک آهنگ فولکلور کاتالونیایی را برایتان اجرا کنم با نام "آواز پرندگان" که در آن پرندگان هنگام پرواز برفراز آسمان ها آواز صلح را سر می دهند."

کازالز در سال 1973 در سن 96 سالگی در شهر San Juan چشم از جهان فرو بست. در سال 1979 جسد او را به زادگاهش کاتالونیا که همواره به آن عشق می ورزید، منتقل نمودند. هر چند مرگ به او اجازه نداد سرنگونی رژیم دیکتاتوری فرانکو را ببیند، اما پس از مرگش حکومت اسپانیا در سال 1976 تمبر یادبودی به افتخار صدمین سالگرد تولد این موسیقیدان بزرگ منتشر نمود.
مسابقه بین المللی نوازندگی ویولن سل پابلو کازالز تحت مدیریت آکادمی Kronberg هر چهار سال یک بار در آلمان برگزار می شود. اولین دوره این مسابقه که با هدف کشف نوازندگان نخبه سراسر جهان و با حمایت انجمن ویولن سل پابلو کازالز برپا می شود، در سال 2000 برگزار شد. یکی از جوایز این مسابقه اجازه استفاده از ویولن سل Gofriller کازالز است. در سال 2000 در اولین دوره برگزاری این مسابقه Claudio Bohórquez به عنوان بهترین نوازنده ویولن سل برگزیده شد.

برگرفته از : www.harmonytalk.com