در بررسی دوره های مختلف زندگی بتهوون، دوازده سال آخر زندگی بتهوون بسیار مورد توجه است. پس از مرگ برادرش کارل - کاسپر (Karl-Kaspar) در سال 1815، او چندین سال متمادی به منظور بر عهده گرفتن سرپرستی برادر زاده اش کارل در کشمش و نزاع با زن برادرش به سر برد.

نگهداری این پسر برای بتهوون منشاء مشکلات بسیاری شد. هر چند بسیار باهوش بود دو مشکل اساسی داشت، یکی تنبلی و دیگری عدم صداقت. بتهوون با تلاش بسیار پس از پنج سال توانست سرپرستی کارل را به عهده بگیرد.

مشکلات مالی کماکان گریبان گیر این آهنگساز بزرگ بود و ازآنجائیکه شخصیتی راسخ و جسور داشت، برای تهیه مخارج گذران زندگی روزمره و با مشکلات فراوانی روبرو شد.

دوستان نزدیکش همواره برای کمک به او در تلاش بودند، چارلز نیت (Charles Neate) نوازنده پیانو انگلیسی تبار که در سال 1815 با بتهوون ملاقات کرد، به همراه فردیناند رایز (Ferdinand Ries) یکی دیگر از دوستان، به بتهوون پیشنهاد کردند تا در لندن پایتخت انگلستان کنسرتی برگزار نماید و با توجه به محبوبیتش، از این طریق درآمد مناسبی را کسب کند.

بتهوون با وجودیکه مدت های مدید در فکر اجرای چنین کنسرتی بود و از طرف ارکستر فیلارمونیک لندن نیز دعوتنامه رسمی دریافت نموده بود، به علت بیماری و مهمتر از آن به این دلیل که نمی توانست برادرزاده اش را برای مدتی طولانی تنها رها کند، در کمال ناباوری اطرافیان، از چنین موقعیت کم نظیری صرف نظر نمود.
یکی دیگر از وقایعی که طی این سالها در زندگی بتهوون رخ داد، برگزاری "آکادمی بتهوون" بود که طی آن برای اولین بار سمفونی شماره 9 و سه موومان از Missa solemnis ( مس در ر ماژور) بتهوون به اجرا درآمد.

این آکادمی یک بار در هفتم ماه مه سال 1824 در Karntnertor Theater برگزار شد و مجددا در بیست و سوم همان ماه تکرار شد. رهبری ارکستر را اوملاف (Umlauf) بر عهده داشت و هر دو اجرا با استقبال و موفقیت حیرت انگیزی روبرو شد. هر چند مقدمات برگزاری این اجرا در مدت زمانی بسیار کوتاه انجام پذیرفته بود، آثار به اجرا درآمده تاثیر ماندگاری بر حضار باقی گذاشت. بخش های سوپرانو و آلتو توسط دو تن از مشهورترین خوانندگان آن زمان اجرا شد.

ستایش عمومی
در انتهای برگزاری کنسرت فوق که به نوعی بازگشت مجدد بتهوون به صحنه بود، استقبال عمومی از این آهنگساز واقعا کم نظیر بود.

بتهوون که به دلیل ناشنوایی در سکوت مطلق به سر می برد شور و هیجان حضار را نشنید، تا اینکه یکی از دوستان دست او را گرفت و به روی صحنه برد. کلیه تماشاگران بپاخاستند و با پرتاب کلاه و دستمال احساسات خویش را به بتهوون که تنها قادر به دیدن حرکات آنها بود، نشان دادند. بتهوون پنج بار مورد تشویق قرار گرفت، سالن مذکور تا آن زمان هیچگاه با چنین استقبال پرشوری مواجه نگشته بود.

این نکته را در نظر داشته باشید که در آن زمان رسم بر این بود تا برای زوج سلطنتی به هنگام ورود به سالن های کنسرت، سه بار دست زده می شد و جالب بود که این بار برای یک موسیقیدان که در خدمت حکومت نیز نبود، پنج بار دست زده شد! چنین هیاهویی ماموران پلیس را به سالن کنسرت کشاند تا جهت متفرق نمودن حضار اقدامات امنیتی لازم را انجام دهند. این کنسرت تاثیر بسیاری بر بتهوون به جای گذاشت.

متاسفانه درآمد خالصی که از برگزاری این آکادمی نصیب بتهوون شد، علیرغم موفقیت بسیار چندان چشمگیر نبود و کل مبلغی که با مشقت بسیار فراهم آمده بود، صرف پرورش و تحصیل برادرزاده اش شد.

در آغاز سال 1826، کارل در پی باخت در یک شرط بندی بزرگ اقدام به خودکشی کرد. این امر سلامت جسمی بتهوون را که به برادرزاده بی مسئولیتش عشق می ورزید، بیش از پیش به خطر انداخت. این اتفاق به عنوان یک شوک تاثیر بدی بر او به جای گذاشت، تاثیری که تا پایان عمر گریبان گیرش بود. کارل به سرعت سلامت خود را به دست آورد و بتهوون از برادر دیگرش Johann، قول گرفت که پس از مرگش سرپرستی کارل را به عهده بگیرد.

برگرفته از : www.harmonytalk.com